Połoniny to tereny porośnięte roślinnością alpejską i subalpejską, znajdujące się ponad górną granicą lasu. Bieszczadzkie połoniny są warte uwagi ze względu na naturalną roślinność i niepowtarzalne krajobrazy. Połonina Bukowska jest to pasmo górskie i połonina leżąca w paśmie granicznym między przełęczą Bukowską w Opołonkiem. Połonina Caryńska położona jest między dolinami Prowczy i Wołosatego. Widoki z Połoniny Caryńskiej są rozległe, dobrze widoczny jest z stamtąd masyw Wielkiej Rawki i na Połoninę Wetlińską. Połonina Wetlińska jest miejscem najczęściej odwiedzanym w Bieszczadach ze względu na niesamowite widoki, jest tu również najwyżej położone w Bieszczadach schronisko „Chatka Puchatka”, na wysokości 1226 metrów nad poziomem morza.

Bieszczady to teren bardzo atrakcyjny krajobrazowo i tylko tutaj, w skali całego kraju, znajdują się miejscowości, które już nie istnieją. Jadąc drogami bieszczadzkimi napotkamy tabliczki miejscowości, lecz zabudowania żadne nie ukażą się naszym oczom. Zniknięcie bieszczadzkich wiosek spowodowane było wyludnianiem tego terenu i zrównywaniem z ziemią całych osad. Proceder ten nastąpił już po II wojnie światowej. Gdzieniegdzie, jak na przykład w miejscowości Sianki, zachowała się tylko część cmentarza, w miejscowości Beniowa poza częścią cmentarza pozostała tylko stara lipa, niegdyś rosnąca na środku osady. W Tworylnem zachowało się nieco więcej, a mianowicie pozostałości dzwonnicy, piwnica i schody dworu, ponadto relikty zabudowań gospodarczych. W miejscowości Caryńskie pozostały ruiny murowanej kaplicy, reszta cmentarza i cerkwi.

Projekt budowy zapory powstał w 1921 roku. Budowę rozpoczęto dopiero po wojnie w 1960 roku, a ukończono po dziewięciu latach w 1969 roku. Głównym projektantem zapory był Feliks Niczke. W ramach projektu wybudowano również drogi i osiedla mieszkalne. Zapora na Sanie ma 664 metry długości, 12 metrów szerokości i 82 metry wysokości. Zapora pełni funkcję energetyczną, poniżej zapory mieści się elektrownia wodna. Jezioro, które powstało w wyniku budowy zapory jest obecnie największym pod względem pojemności sztucznym jeziorem w Polsce. Jezioro Solińskie jest bardzo atrakcyjne turystycznie ze względów krajobrazowych, jak również możliwości uprawiania sportów wodnych.

Niesamowite wrażenie robią schrony kolejowych Stępina – Cieszyna. Nazwę swą bunkry wzięły z powodu położenia. Znajdują się one pomiędzy dwoma miejscowościami Stępina i Cieszyna. Bunkry zaczęto budować w 1940 roku, a skończono latem 1941 roku. Teren przeznaczony na bunkry liczył 1000 na 500 metrów. Mieściły się tu schrony bojowe, strzelnicze i kilkadziesiąt bunkrów. Największy ze schronów – schron kolejowy był w stanie pomieścić cały pociąg, a tunel mierzył 400 metrów. Grubość ścian dochodziła do dwóch metrów. Schron ten był połączony z oddalonym o 80 metrów schronem technicznym. Oba schrony zachowały się do dnia dzisiejszego. Ponadto zachowało się pięć bunkrów bierno-bojowych.

Miasto swą nazwę wzięło od rzeki San, nad którą powstało. Już w XII wieku istniał tu gród warowny i ważny ośrodek administracyjny, a pierwsze wzmianki pisane o mieście pochodzą z 1150 roku, kiedy to król węgierski zajął Sanok. W 1339 roku, kiedy miasto należało jeszcze do Rusi Halickiej, Sanok zyskał przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim za sprawą księcia halickiego Jerzego II Trojdenowicza. Sanok do Polski został wcielony w 1340 roku przez Kazimierza Wielkiego. W zamku w Sanoku urzędował starosta i sprawował sądy grodzkie i ziemskie. Okres ten był czasem rozkwitu dla miasta. Pod koniec XVI wieku miasto zaczęło się chylić ku powolnemu upadkowi, a to za sprawą licznych pożarów, które zniszczyły prawie całe miasto. Podczas obu wojen światowych miasto znacznie ucierpiało. Po II wojnie światowej, dzieła dokończyło wysiedlenie ludności na ziemie odzyskane.

W 1550 roku powstały tu pierwsze zabudowania forteczne, założone przez protoplastę rodu Krasickich – Jakuba. Siedzibę rozbudowywano etapami w latach 1592 – 1618. Zamek jest bogato ozdobiony rzeźbami, płaskorzeźbami i malowidłami ściennymi. Architektura i dekoracja miały odzwierciedlać odwieczny porządek ówczesnego świata, stąd baszty zamkowe otrzymały nazwy: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Prace na zamku trwały jeszcze do roku 1633. Pod koniec XVII wieku wygasła linia Krasickich z Krasiczyna. Od tej pory zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1724 roku został zniszczony i ograbiony przez wojska carskie i pomimo wielu remontów nie odzyskał dawnej świetności. Od 1834 roku właścicielami zamku stali się Sapiehowie, którzy zgromadzili tu bogatą bibliotekę i kolekcję obrazów, założyli również park. Obecnie w zamku jest hotel i centrum konferencyjne.

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku jest największym muzeum tego typu w Polsce i liczy kilkadziesiąt obiektów. Zgromadzono tu budynki reprezentujące budownictwo kilku grup etnicznych takich jak: Bojków, Łemków, Dolinian, Pogórzan Wschodnich i Pogórzan Zachodnich. Są wśród nich wiejskie chałupy i zagrody, kapliczki, karczmy a nawet cerkwie i kościoły. Jest tu wiele zbiorów archeologicznych i etnograficznych pochodzących z tych ziem.

Zamek został wzniesiony w XIV wieku i podarowany rycerzowi Klemensowi z Moskarzewa przez Władysława Jagiełłę i odtąd stanowił własność rycerską. Potem zamek zmieniał właścicieli: Bonerowie, Firlejowie, Siemieńcy i wreszcie Skotniccy, którzy poddali zamek wielu remontom i przebudowom. Zamek został zniszczony przez Szwedów i wojska Rakoczego w XVII wieku, a od końca XVIII wieku zamek popadał w ruinę. Aleksander Fredro umieścił w tym zamku akcję „Zemsty”. Znajduje się tu słynny mur, o który toczył się spór między rodami Firlejów i Skotnickich. Przejście z zamku średniego na górny prowadzi przez gotycki portal.

Klasztor Benedyktynów w Leżajsku został postawiony w miejscu, gdzie w 1590 roku ukazała się Michałowi Piwowarowi Matka Boska ze świętym Józefem. Pierwszy drewniany kościół wzniesiony został w 1594 roku, a murowany w latach 1618-1628. Wnętrze zachwyca bogactwem złoconych, barokowo-rokokowych kształtów. Są tu też jedne z większych i wspanialszych w Europie barokowych organów. W klasztorze znajduje się również Muzeum Prowincji Ojców Benedyktynów z unikalną cenną sztuką sakralną. Bogate zbiory pochodzą z byłych prowincji zakonu, leżących na wschodnich terenach II Rzeczpospolitej.

Prywatny zamek bastejowy powstał na przełomie XVI i XVII wieku, a wzniósł go Rafał Leszczyński. Pierwsze fortyfikacje istniały tu już w XV wieku i należały do rodziny Baranowskich. Kiedy w 1569 roku dobra baranowskie przeszły w ręce Leszczyńskich, zaczął powstawać piękny trzyskrzydłowy zamek z czterema okrągłymi basztami w narożach. Ściany wraz z wieżą zwieńczono finezyjną attyką, natomiast sam zamek, ze względu na rozwiązania architektoniczne, wzorowane na królewskiej siedzibie w Krakowie, zwany był małym Wawelem. W 1677 roku Baranów odkupił od Leszczyńskich książę Dymitr Wiśniowiecki, potem zamek należał do Lubomirskich, którzy odnowili zamek i przekształcili go we wspaniały pałac z ogrodem, powstałym w miejscu fortyfikacji. Obecnie w zamku mieści się Muzeum Geologiczno-Przemysłowe, ośrodek konferencyjny i Muzeum Wnętrz.