W niewielkiej wsi o nazwie Bóbrka powstała pierwsza na świecie kopalnia ropy naftowej. Pierwotnie ludzie mieszkający w okolicy zbierali ropę wyciekającą ze skał i używali w swoich gospodarstwach do pochodni, do smarowania podwozi w wozach. Używali ropy również do różnych medykamentów. Ówcześni ludzie pozyskiwali ropę zbierając płynące plamy po rzece. Dopiero w 1854 roku Ignacy Łukasiewicz założył kopalnię w Bóbrce. Ignacy Łukasiewicz był aptekarzem, który zdobył licencję na destylację ropy i jako pierwszy uzyskał czystą naftę, która szybko trafiła do siedzib ludzkich, w celach oświetleniowych.

Rodzina Pilickich, która władała miastem do 1586 roku zaczęła budować zamek w Łańcucie. Późniejsi właściciele kontynuowali budowę zamku. Stanisław Stadnicki zwany Diabłem Łańcuckim uczynił z Łańcuta prawdziwą twierdzę, umocnił i rozbudował zamek. Na temat jego okrucieństwa i rozbojów krążyły nawet legendy. Po jego śmierci zamek przeszedł w ręce podczaszego koronnego Stanisława Lubomirskiego. Rozpoczął on budowę rezydencji w stylu palazzo in fortezza. Potężna i nowoczesna forteca mieszkalna, ukończona w 1641 roku oparła się najazdowi Szwedów w 1655 roku. Od tego czasu kolejni właściciele rozbudowywali i zmieniali zamek. Budowla przetrwała w stanie nienaruszonym wszelkie nawałnice wojenne. W pomieszczeniach zamkowych do dziś zachowały się autentyczne wnętrza pałacowe, stylowe meble, kryształowe żyrandole, jak również bogata kolekcja malarstwa. W sali balowej po dziś dzień, co roku w maju, odbywają się koncerty, przyciągające melomanów z całego świata.

Ciśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy został utworzony w 1992 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych, a w szczególności progów skalnych, przełomów i ostańców. Najbardziej cenne przyrodniczo miejsca objęto ochroną rezerwatów: „Zwiezło” „Cisy na Górze Jawor”, „Woronikówka”, „Gołoborze”, „Sine Wiry”, „Olszyna łęgowa w Kalnicy” „Przełom Osławy pod Duszatynem”.

Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy utworzony w 1993 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych z uwzględnieniem parków bukowo-jodłowych. Najcenniejsze enklawy leśne buczyny objęto rezerwatami: „Góra Chełm” i „Herby”. Charakterystyczne dla parku jest również ciąg wychodni skalnych.

Jaśliski Park Krajobrazowy utworzony w 1992 roku w celu ochrony górnego dorzecza Jasiółki i źródlisk Wisłoka, jak również ochrony cisa pospolitego, dla którego stworzono rezerwaty: „Modrzyna” i „Wadernik”. Rezerwatami są także „Przełom Jasiołki” oraz kompleks leśny „Kamień nad Jaśliskami”.

Park Krajobrazowy Doliny Sanu utworzony w 1992 roku w celu ochrony doliny Sanu od źródeł aż po Jezioro Solińskie. W górnym biegu Sanu są liczne torfowiska chronione rezerwatami: „Zakole”, „Tarnawa”, „Litmirz”, „Łokieć” i „Dźwiniacz”.

Park Krajobrazowy Gór Słonnych utworzony w 1992 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych, a w szczególności występujące tu licznie słone źródła. Na terenie parku jest dziewięć rezerwatów przyrody.

Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego utworzony w 1991 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych z uwzględnieniem suchych dolin, przejściowych i wysokich torfowisk. Znajdują się tu również odkrywki fliszu karpackiego.

Park Krajobrazowy Lasy Janowskie utworzony w 1984 roku w miejscu wcześniejszego Parku Krajobrazowego Nad Branwią. Celem ochrony jest zachowanie części jednego z największych zwartych kompleksów leśnych w Polsce – Puszczy Solskiej.

Park krajobrazowy Pasma Brzanki utworzony w 1995 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych, z uwzględnieniem rzadkiej rzeźby terenu. Występują tu również odsłaniające się piaskowce w postaci pojedynczych skał ostańcowych.

Południoworoztoczański Park Krajobrazowy utworzony w 1989 roku w celu ochrony walorów przyrodniczych, krajobrazowych, kulturowych i historycznych Roztocza Wschodniego.

Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej utworzony w 1988 roku. Celem ochrony są walory przyrodnicze i krajobrazowe Roztocza oraz Puszczy Solskiej, a w szczególności kompleksów leśnych o charakterze puszczańskim z charakterystyczną florą i fauną.

Magurski Park Narodowy został utworzony w 1995 roku. Park ten leży na granicy województw podkarpackiego i małopolskiego. Główną przyczyną powstania parku jest ochrona unikalnego w skali Karpat obszaru między Karpatami Zachodnimi i Karpatami Wschodnimi. Większą część terenu zajmują lasy, jest to około 90% powierzchni.

W Magurskim Parku Narodowym wyróżniamy dwa piętra roślinne jest to pogórze i regiel dolny. 43% powierzchni parku zajmuje piętro roślinności pogórze i są to przede wszystkim sosny w większości sadzone sztucznie. W tej części roślinności znajdują się również pastwiska, łąki i torfowiska. Większą część parku zajmuje roślinność piętra regla dolnego, są to przede wszystkim naturalne lasy bukowe z domieszką jedlin i rzadko występujących w Karpatach jaworzyn. Występuje tu ponad 800 gatunków roślin, w tym 59 gatunków objętych ochroną ścisłą, a 12 jest wpisanych do Czerwonej Księgi Roślin.

W Magurskim Parku Narodowym występuje około 55 gatunków ssaków, w tym zagrożony ryś i żbik. Najczęściej występujące tu zwierzęta to sarny, lisy, dziki i kuny leśne. Występuje tu również około 160 gatunków ptaków, z czego 117 należy do gatunków lęgowych. Najliczniej występujący tu jest myszołów.

Bieszczadzki Park narodowy został utworzony w 1973 roku i jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. Obszar Parku i jego otuliny położony jest w Bieszczadach Zachodnich. Od czasu utworzenia go, teren parku były czterokrotnie powiększany w latach: 1989, 1991, 1996 i w 1999. Tereny te już w latach pięćdziesiątych XX wieku były pod zarządem dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego, który poszukiwał w Bieszczadach miejsca na pastwiska do wypasu owiec, gdyż po utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego, tereny na pastwiska znacznie się tam zmniejszyły.

Wyróżnia się tu trzy piętra roślinności: piętro pogórza, piętro regla dolnego i piętro połonin, które jest zbiorowiskiem roślin alpejskich i subalpejskich i rozciąga się od lasów po same szczyty. Roślinność w Bieszczadzkim Parku Narodowym liczy sobie około 780 gatunków roślin naczyniowych, około 250 gatunków mchów, 500 gatunków porostów i około 1000 gatunków grzybów.

Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego występuje 58 gatunków ssaków, 114 gatunków ptaków, 7 gatunków gadów, 11 gatunków płazów i 10 gatunków ryb. Lasy parku są ostoją dla niedźwiedzia brunatnego, wilka czy rysia. Z ptaków znaleźć można tu trzmielojada, orła przedniego i orlika krzykliwego.

Na terenie województwa podkarpackiego znajdują się dwa parki narodowe: Bieszczadzki i większość Magurskiego, dziewięć parków krajobrazowych, siedemdziesiąt siedem rezerwatów i 1487 pomników przyrody.

Rymanów Zdrój to miejscowość uzdrowiskowa. Tutejsze powietrze nasycone jodem sprzyja leczeniu chorób dziecięcych. Obecnie są tu sanatoria, przede wszystkim dla małych pacjentów. Walory uzdrowiskowe miejscowości ściągają również tu szerokie rzesze turystów. Łatwo znaleźć tu noclegi, pensjonaty, kwatery czy też domy zdrojowe.

Iwonicz Zdrój to jedno z najstarszych Polskich miejscowości uzdrowiskowych. Występują tutaj liczne źródła mineralne i borowiny. Uzdrowiskowa kariera Iwonicza Zdroju zaczęła się w 1578 roku, kiedy to doktor Wojciech Oczko, królewski lekarz Stefana Batorego, zwrócił uwagę na lecznicze walory okolicznych źródeł. Dzisiaj miasto z licznymi sanatoriami, pensjonatami i domami wczasowymi nazywane jest niejednokrotnie „ zdrojowiskiem podgórskim borowinowym”. W Iwoniczu przetrwało wiele budowli z XIX wieku, jednak ogromne zainteresowanie zwiedzających budzi źródło Bełkotka, które faktycznie wydaje przedziwne dźwięki, a dzieje się tak dzięki wydzielającemu się stamtąd gazu ziemnego.

Najstarsze ślady bytności ludzi na tym terenie datuje się na X i XI wiek, jednak miasto za sprawą Kazimierza Wielkiego powstało dopiero w XIV wieku. Jeszcze za życia Kazimierza Wielkiego zaczęto wznosić pierwsze kamienne fortyfikacje opasające całe wzgórze, lecz ukończenie owych fortyfikacji nastąpiło dopiero za panowanie Władysława Jagiełły. Już w średniowieczu miasto było zaopatrzone w wodociąg i kanalizację, co sugerowało zamożność jego mieszkańców. W XVI wieku miasto było jednym z ludniejszych miast tego regionu. W drugiej połowie XVII wieku miasto straciło na znaczeniu, a to za sprawą klęsk żywiołowych, wojen szwedzkich i epidemii. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku Krosno zaczęło rozkwitać. W latach dwudziestych XX wieku powstały Polskie Huty Szkła, które zaczęły produkować szkło, dziś tak rozsławione w całej Europie.

Zobacz ofertę noclegową Krosna i okolic:

Do dzisiaj pochodzenie nazwy miasta nie jest do końca jasne. Prawdopodobnie w połowie XIV wieku Kazimierz Wielki lokował tutaj miasto, które według dokumentów z 1369 i 1379 roku miało nazwę Landshut. Łańcut wraz z przyległymi dobrami dostał się wówczas w posiadanie rycerza Ottona z Pilczy herbu Topór. Rodzina Pilickich władała miastem do 1586 roku i to ona rozpoczęła prace przy budowie zamku, a jej dzieło kontynuowali kolejni właściciele. W zamku mieści się obecnie jedna z większych powozowni. Prócz zamku, w Łańcucie znajduje się barokowa synagoga z XVIII wieku o unikatowym wnętrzu, w której mieści się muzeum ze zbiorami etnograficznymi i judaikami. Ponadto warto zwrócić uwagę na jedyne w Polsce Muzeum Gorzelnictwa, które otworzono w 1994 roku. Muzeum mieści się w Fabryce Wódek Polmos.