Tag bieszczady

Połoniny to tereny porośnięte roślinnością alpejską i subalpejską, znajdujące się ponad górną granicą lasu. Bieszczadzkie połoniny są warte uwagi ze względu na naturalną roślinność i niepowtarzalne krajobrazy. Połonina Bukowska jest to pasmo górskie i połonina leżąca w paśmie granicznym między przełęczą Bukowską w Opołonkiem. Połonina Caryńska położona jest między dolinami Prowczy i Wołosatego. Widoki z Połoniny Caryńskiej są rozległe, dobrze widoczny jest z stamtąd masyw Wielkiej Rawki i na Połoninę Wetlińską. Połonina Wetlińska jest miejscem najczęściej odwiedzanym w Bieszczadach ze względu na niesamowite widoki, jest tu również najwyżej położone w Bieszczadach schronisko „Chatka Puchatka”, na wysokości 1226 metrów nad poziomem morza.

Bieszczady to teren bardzo atrakcyjny krajobrazowo i tylko tutaj, w skali całego kraju, znajdują się miejscowości, które już nie istnieją. Jadąc drogami bieszczadzkimi napotkamy tabliczki miejscowości, lecz zabudowania żadne nie ukażą się naszym oczom. Zniknięcie bieszczadzkich wiosek spowodowane było wyludnianiem tego terenu i zrównywaniem z ziemią całych osad. Proceder ten nastąpił już po II wojnie światowej. Gdzieniegdzie, jak na przykład w miejscowości Sianki, zachowała się tylko część cmentarza, w miejscowości Beniowa poza częścią cmentarza pozostała tylko stara lipa, niegdyś rosnąca na środku osady. W Tworylnem zachowało się nieco więcej, a mianowicie pozostałości dzwonnicy, piwnica i schody dworu, ponadto relikty zabudowań gospodarczych. W miejscowości Caryńskie pozostały ruiny murowanej kaplicy, reszta cmentarza i cerkwi.

W 1550 roku powstały tu pierwsze zabudowania forteczne, założone przez protoplastę rodu Krasickich – Jakuba. Siedzibę rozbudowywano etapami w latach 1592 – 1618. Zamek jest bogato ozdobiony rzeźbami, płaskorzeźbami i malowidłami ściennymi. Architektura i dekoracja miały odzwierciedlać odwieczny porządek ówczesnego świata, stąd baszty zamkowe otrzymały nazwy: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Prace na zamku trwały jeszcze do roku 1633. Pod koniec XVII wieku wygasła linia Krasickich z Krasiczyna. Od tej pory zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1724 roku został zniszczony i ograbiony przez wojska carskie i pomimo wielu remontów nie odzyskał dawnej świetności. Od 1834 roku właścicielami zamku stali się Sapiehowie, którzy zgromadzili tu bogatą bibliotekę i kolekcję obrazów, założyli również park. Obecnie w zamku jest hotel i centrum konferencyjne.

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku jest największym muzeum tego typu w Polsce i liczy kilkadziesiąt obiektów. Zgromadzono tu budynki reprezentujące budownictwo kilku grup etnicznych takich jak: Bojków, Łemków, Dolinian, Pogórzan Wschodnich i Pogórzan Zachodnich. Są wśród nich wiejskie chałupy i zagrody, kapliczki, karczmy a nawet cerkwie i kościoły. Jest tu wiele zbiorów archeologicznych i etnograficznych pochodzących z tych ziem.

Bieszczadzki Park narodowy został utworzony w 1973 roku i jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. Obszar Parku i jego otuliny położony jest w Bieszczadach Zachodnich. Od czasu utworzenia go, teren parku były czterokrotnie powiększany w latach: 1989, 1991, 1996 i w 1999. Tereny te już w latach pięćdziesiątych XX wieku były pod zarządem dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego, który poszukiwał w Bieszczadach miejsca na pastwiska do wypasu owiec, gdyż po utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego, tereny na pastwiska znacznie się tam zmniejszyły.

Wyróżnia się tu trzy piętra roślinności: piętro pogórza, piętro regla dolnego i piętro połonin, które jest zbiorowiskiem roślin alpejskich i subalpejskich i rozciąga się od lasów po same szczyty. Roślinność w Bieszczadzkim Parku Narodowym liczy sobie około 780 gatunków roślin naczyniowych, około 250 gatunków mchów, 500 gatunków porostów i około 1000 gatunków grzybów.

Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego występuje 58 gatunków ssaków, 114 gatunków ptaków, 7 gatunków gadów, 11 gatunków płazów i 10 gatunków ryb. Lasy parku są ostoją dla niedźwiedzia brunatnego, wilka czy rysia. Z ptaków znaleźć można tu trzmielojada, orła przedniego i orlika krzykliwego.

Województwo podkarpackie położone jest w południowo-wschodniej części kraju i graniczy z Ukrainą i Słowacją. Ponadto graniczy z województwem małopolskim, świętokrzyskim i lubelskim. Północną część województwa zajmują rozległe równiny z falistymi płaskowyżami Kotliny Sandomierskiej. W środkowej części malowniczo rozłożyło się Pogórze Beskidzkie, natomiast południowy kraniec zajmują Bieszczady i Beskid Niski.

To właśnie w województwie podkarpackim znajduje się ogromna twierdza Przemyśl, to właśnie na Podkarpaciu wykonywane jest, znane w całej Europie szło krośnieńskie. Na Podkarpaciu, w Łańcucie znajduje się największe muzeum powozów w skali kraju. Pierwsza kopalnia naftowa na świecie powstała właśnie w województwie podkarpackim, w Bóbrce. Właśnie na Podkarpaciu znajdują się przepiękne Bieszczady z jedynymi w Polsce połoninami i to właśnie tu znajdziemy niepowtarzalne drewniane cerkiewki.

Surowce pozyskiwane z tego regionu to przede wszystkim siarka wydobywana w Tarnobrzeskim Okręgu Przemysłowym. Region ten jest potentatem w wydobyciu i przetwórstwie siarki, tutaj znajduje się jedno z bogatszych złóż na świecie. Ponadto na Podkarpaciu wydobywa się gaz ziemny w rejonie Lubaczowa, Przemyśla i Jarosławia, oraz ropę naftową. Województwo podkarpackie obfituje również w źródła mineralne.

Głównymi gałęziami przemysłu są: przemysł środków transportu w Mielcu, Sanoku i Rzeszowie, przemysł paliwowy, przemysł wydobywczy w Tarnobrzegu, przemysł metalowy i zbrojeniowy w Stalowej Woli.

Rolnictwo na tym terenie ma spore znaczenie, gdyż 52,6% ogólnej powierzchni województwa to użytki rolne. Uprawiane są tu zboża, ziemniaki, rośliny pastewne, warzywa i owoce. Prowadzona jest również hodowla bydła mlecznego, trzody chlewnej i owiec.