Tag zamek

W 1550 roku powstały tu pierwsze zabudowania forteczne, założone przez protoplastę rodu Krasickich – Jakuba. Siedzibę rozbudowywano etapami w latach 1592 – 1618. Zamek jest bogato ozdobiony rzeźbami, płaskorzeźbami i malowidłami ściennymi. Architektura i dekoracja miały odzwierciedlać odwieczny porządek ówczesnego świata, stąd baszty zamkowe otrzymały nazwy: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Prace na zamku trwały jeszcze do roku 1633. Pod koniec XVII wieku wygasła linia Krasickich z Krasiczyna. Od tej pory zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1724 roku został zniszczony i ograbiony przez wojska carskie i pomimo wielu remontów nie odzyskał dawnej świetności. Od 1834 roku właścicielami zamku stali się Sapiehowie, którzy zgromadzili tu bogatą bibliotekę i kolekcję obrazów, założyli również park. Obecnie w zamku jest hotel i centrum konferencyjne.

Zamek został wzniesiony w XIV wieku i podarowany rycerzowi Klemensowi z Moskarzewa przez Władysława Jagiełłę i odtąd stanowił własność rycerską. Potem zamek zmieniał właścicieli: Bonerowie, Firlejowie, Siemieńcy i wreszcie Skotniccy, którzy poddali zamek wielu remontom i przebudowom. Zamek został zniszczony przez Szwedów i wojska Rakoczego w XVII wieku, a od końca XVIII wieku zamek popadał w ruinę. Aleksander Fredro umieścił w tym zamku akcję „Zemsty”. Znajduje się tu słynny mur, o który toczył się spór między rodami Firlejów i Skotnickich. Przejście z zamku średniego na górny prowadzi przez gotycki portal.

Prywatny zamek bastejowy powstał na przełomie XVI i XVII wieku, a wzniósł go Rafał Leszczyński. Pierwsze fortyfikacje istniały tu już w XV wieku i należały do rodziny Baranowskich. Kiedy w 1569 roku dobra baranowskie przeszły w ręce Leszczyńskich, zaczął powstawać piękny trzyskrzydłowy zamek z czterema okrągłymi basztami w narożach. Ściany wraz z wieżą zwieńczono finezyjną attyką, natomiast sam zamek, ze względu na rozwiązania architektoniczne, wzorowane na królewskiej siedzibie w Krakowie, zwany był małym Wawelem. W 1677 roku Baranów odkupił od Leszczyńskich książę Dymitr Wiśniowiecki, potem zamek należał do Lubomirskich, którzy odnowili zamek i przekształcili go we wspaniały pałac z ogrodem, powstałym w miejscu fortyfikacji. Obecnie w zamku mieści się Muzeum Geologiczno-Przemysłowe, ośrodek konferencyjny i Muzeum Wnętrz.

Rodzina Pilickich, która władała miastem do 1586 roku zaczęła budować zamek w Łańcucie. Późniejsi właściciele kontynuowali budowę zamku. Stanisław Stadnicki zwany Diabłem Łańcuckim uczynił z Łańcuta prawdziwą twierdzę, umocnił i rozbudował zamek. Na temat jego okrucieństwa i rozbojów krążyły nawet legendy. Po jego śmierci zamek przeszedł w ręce podczaszego koronnego Stanisława Lubomirskiego. Rozpoczął on budowę rezydencji w stylu palazzo in fortezza. Potężna i nowoczesna forteca mieszkalna, ukończona w 1641 roku oparła się najazdowi Szwedów w 1655 roku. Od tego czasu kolejni właściciele rozbudowywali i zmieniali zamek. Budowla przetrwała w stanie nienaruszonym wszelkie nawałnice wojenne. W pomieszczeniach zamkowych do dziś zachowały się autentyczne wnętrza pałacowe, stylowe meble, kryształowe żyrandole, jak również bogata kolekcja malarstwa. W sali balowej po dziś dzień, co roku w maju, odbywają się koncerty, przyciągające melomanów z całego świata.

Do dzisiaj pochodzenie nazwy miasta nie jest do końca jasne. Prawdopodobnie w połowie XIV wieku Kazimierz Wielki lokował tutaj miasto, które według dokumentów z 1369 i 1379 roku miało nazwę Landshut. Łańcut wraz z przyległymi dobrami dostał się wówczas w posiadanie rycerza Ottona z Pilczy herbu Topór. Rodzina Pilickich władała miastem do 1586 roku i to ona rozpoczęła prace przy budowie zamku, a jej dzieło kontynuowali kolejni właściciele. W zamku mieści się obecnie jedna z większych powozowni. Prócz zamku, w Łańcucie znajduje się barokowa synagoga z XVIII wieku o unikatowym wnętrzu, w której mieści się muzeum ze zbiorami etnograficznymi i judaikami. Ponadto warto zwrócić uwagę na jedyne w Polsce Muzeum Gorzelnictwa, które otworzono w 1994 roku. Muzeum mieści się w Fabryce Wódek Polmos.